Kyokushin Chojnice



Polecamy :


Ciekawostki



Karate Kyokushin Brusy

face

"Z jednej strony, człowiek jest w stanie doprowadzić do całkowitego zniszczenia, z drugiej jednak, posiada nieograniczoną zdolność rozwoju i samodoskonalenia. Sukces zależy od wyznaczenia celu i wytrwałego dążenia do jego osiągnięcia".

Masutatsu Oyama




Kyokushin - kyokushinkai to pełnokontaktowy styl japońskiej sztuki walki, karate stworzony przez Masutatsu Oyamę. Jest to także sport walki.

Etymologia nazwy

Nazwa Kyokushinkai pochodzi od japońskich słów:

      • Kyoku - biegun, ekstremum, mistrzostwo

      • Shin - prawda

      • Kai - stowarzyszenie, organizacja

Na polski tłumaczone najczęściej jako ekstremum prawdy, dążenie do poznania prawdy, zaś pełna nazwa (kyoku-shin-kai-kan) oznacza stowarzyszenie na rzecz poznania ostatecznej (najwyższej) prawdy. W wolnym tłumaczeniu również droga ku prawdzie.

Historia powstania Kyokushin na świecie

Założycielem Kyokushinkai (jap. Stowarzyszenie Poszukiwaczy Najwyższej Prawdy) był Japończyk
Masutatsu Oyama (1923 - 1994). Życie tego człowieka było niezwykłe i to nie tylko dlatego, że całkowicie poświęcił je samodoskonaleniu i popularyzacji współczesnej sztuki walki w jej duchowych i fizycznych aspektach. Na uwagę zasługuje na przykład fakt, że w roku 1945 Oyama wstąpił do oddziału lotników samobójców (kamikadze), chcąc oddać życie za swą ukochaną ojczyznę - bo tak mawiał o Japonii. Od śmierci uchroniło go wtedy zakończenie działań wojennych. O wielkości osobowości tego człowieka świadczy chociażby to, że już za życia nazwano go "Ostatnim Samurajem". Jak napisano w jednym z najbardziej prestiżowych magazynów poświęconych dalekowschodnim sztukom walki "Black Belt": "Oyama nie tylko przejął najcięższy do spełnienia ideał Bushido (kodeksu etycznego samurajów), lecz poszedł o krok dalej. Zwracał on uwagę na to, że stopień poświęcenia: samozaparcie poprzez samodyscyplinę jest wprost proporcjonalne do stopnia odnoszonego sukcesu. Walka karate, gdy na świecie istnieje broń palna, nie ma już dzisiaj zasadniczego znaczenia w czasie wojen, wydaje się czymś archaicznym. Jednak dyscyplina Budo pozostaje w sercach kontynuatorów dzieła samurajskiego".

W roku 1936 Masutatsu Oyama zdobył stopień mistrzowski w chińskiej sztuce walki o nazwie kempo, a jako 17-letni student uniwersytetu w Takushoku zdał egzamin na 2 dan w karate, które trenował u najwybitniejszego mistrza tamtych czasów, Gichina Funakoshi. Posiadał również 4 dan w judo. W roku 1947, po wygraniu mistrzostw wszechstyli w Kioto, Oyama postanowił całkowicie poświęcić swoje życie tej dalekowschodniej sztuce walki. Wzorując się na buddyjskim mnichu Nichiren, który spędził wiele lat na surowym treningu, Japończyk udał się samotnie na górę Kiyosumi. W pustelniczych warunkach przez 18 miesięcy doskonalił swoje umiejętności w sztuce karate a także w zen. Po powrocie z gór jako jedyny w historii karateka zdecydował się na pojedynek z bykiem. Był przekonany, że taka walka pokaże jak dalece udoskonalił swoje psychiczne i fizyczne umiejętności. Starcie ze zwierzęciem miało miejsce w Chiba i zakończyło się zwycięstwem Oyamy. Byk został zabity poprzez jedno uderzenie pięścią między oczy.

Twórca Kyokushin postanowił propagować swoje karate na całym świecie. Był pewien, że jest ono nie tylko sztuką walki, ale przede wszystkim nośnikiem tradycji i kultury Dalekiego Wschodu - wartości etycznych głoszonych przez Konfucjusza i Lao-Tse. Oyama zawsze powtarzał swoim uczniom, że karate zaczyna się i kończy na uprzejmości i że o ile rozwój fizyczny jest początkiem tej sztuki walki, o tyle rozwój duchowy jest celem ostatecznym. Dla lepszego wyeksponowania zasad etycznych kyokushin Japończycy stworzyli siedmiopunktowy kodeks moralny tej sztuki walki. Jest w nim mowa o obowiązku szanowania starszych i rodziców, dążeniu do fizycznej i duchowej doskonałości oraz powstrzymaniu się od gwałtowności.

W 1952 roku Masutatsu Oyama wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie przez 11 miesięcy dawał liczne pokazy sztuki kyokushin. Stoczył między innymi kilka pojedynków z bykami. Po jednym z nich jedna z najbardziej prestiżowych w Ameryce gazet, "The New York Time" nazwała go "Boską Ręką". Japończyk twierdził, że w walce można z łatwością pokonać nawet 800-kilogramowego byka, pod jednym wszakże warunkiem - nie wolno się go bać. Liczne podróże Oyamy po świecie sprawiły, iż kyokushin w krótkim czasie stało się bardzo popularne. Obecnie uprawia je ponad 2 miliony ludzi na całej kuli ziemskiej.

W roku 1974 Międzynarodowa Organizacja Kyokushin przyznała Masutatsu Oyamie najwyższy stopień wtajemniczenia w sztuce karate - 9 dan, a potem 10. "Ostatni Samuraj" był autorem kilkunastu książek poświęconych zagadnieniom karate: "Co to jest karate?" (1958), "Oto karate" (1965), "Dynamika karate" (1966), "Duch walki" (1972), "Droga kyokushin" (1976) i inne.

Po śmierci legendarnego mistrza, przywódcą światowego ruchu kyokushin został
Shokei Matsui (8 dan). To właśnie tego, niespełna 37-letniego człowieka, Masutatsu Oyama wyznaczył w swoim testamencie jako sukcesora. Shokei Matsui jest mistrzem świata w kyokushin, który także - jako jeden z nielicznych karateków - z powodzeniem przeszedł test stu kumite. Od początku przejęcia obowiązków prezydenta Międzynarodowej Organizacji Kyokushin stara się on unowocześnić jej struktury. Podobnie jak jego wielki poprzednik i nauczyciel wiele podróżuje po świecie. Jego ambicją jest wprowadzenie sztuki karate na areny olimpijskie. Nowoczesność, która zawitała do kyokushin jest jednak bardzo wyważona. Władze Międzynarodowej Organizacji Kyokushin pragną bowiem, by główne przesłanie karate, wyrażające się w samodoskonaleniu ludzkiej psychiki i ciała, pozostało niezmienione, podobnie zresztą jak filozofia, której autorem był Masutatsu Oyama. Powyższy tekst został zaczerpnięty ze strony Polskiego Związku Karate (http://www.karate.org.pl/)


Historia powstania Kyokushin w Polsce

  Początki kyokushin w Polsce to rok 1968 , kiedy to dwójka przyjaciół: student AGH - Andrzej Drewniak uprawiający judo (1 DAN) oraz prowadzący kursy samoobrony i Jerzy Wójcik tłumacz literatury angielskiej ulegają fascynacji japońskim karate, a w szczególności jednym ze stylów , słynącym z twardości Kyokushinkai. Karate w Polsce w tym czasie było zabronione więc nauka odbywała się na prowadzonych przez Drewniaka zajęciach z samoobrony na podstawie pochodzących z zachodniej europy publikacji. Techniki karate dodawane tam były jako „ciekawostki” aby nie wywołać zbytniego zainteresowania treningami ze strony ówczesnych władz państwowych. W roku 1972 Andrzej Drewniak zakłada pierwszą polską sekcję karate kyokushinkai na AGH i tworzy polską organizację Kyokushin Karate. We wrześniu 1974 roku Andrzej Drewniak zdaje w Holandii egzamin na stopień 1 DAN. Zostaje pierwszym polskim sensei . Dwa lata później zostaje pierwszym mistrzem Polski Kyokushin Karate w wadze średniej. W roku 1975 bierze udział w Pierwszych Otwartych Mistrzostwach Świata w Tokio. Od tej pory marzy tylko o tym, by zostać uchi-deshi (wewnętrznym uczniem) w tokijskim dojo samego Masutatsu Oyamy. W roku 1979 zakłada Polski Związek Karate oraz dzięki poparciu Loeka Hollandera, prezydenta Europejskiej Organizacji Karate Kyokushinkai , otrzymuje roczne stypendium i zaproszenie do Japonii, ale dopiero po sześciu latach, w tajemnicy przed władzami politycznymi i sportowymi, ląduje na tokijskim lotnisku. Musiał sprzedać samochód, żeby uzbierać na bilet, ale najgorsze dopiero było przed nim. Jako jeden z 15 uchi-deshi w dojo legendarnego Oyamy, przez 15 miesięcy będzie mógł robić tylko trzy rzeczy: spać, jeść i trenować karate, zgodnie z samurajskim kodeksem Bushido. Odcięci od świata uczniowie poddawani byli najcięższym próbom fizycznym i ciągłemu terrorowi psychicznemu. Już pierwszego dnia na znak pokory Drewniakowi ostrzyżono włosy do gołej skóry i położono przed nim biały pas. Znaczyło to, że uczniowie Oyamy nie uznają jego trzeciego dana i prawa do noszenia mistrzowskiego pasa. To prawo Drewniak musiał sobie wywalczyć. Ale nadal trwały próby złamania go przez niezwykle ciężkie treningi, których nie wytrzymywali nawet młodsi od niego, niespełna dwudziestoletni karatecy. Jednak Drewniak, który miał już wówczas 38 lat nie zamierzał poddać się łatwo. Wytrzymywał wszystko: poranne pięciokilometrowe biegi z trzystoma pompkami na dodatek , rutynowe kąpiele pod lodowatym wodospadem i wreszcie najtrudniejszy bieg 20 km pod górę. Ukończeniem tej 15-miesięcznej katorgi był nie tylko 4 dan, ale przede wszystkim wygrana z własną słabością i ograniczeniami, dzięki czemu stał się godnym miana wojownika Budo.
Rok 1993 był wyjątkowy. Sensei Andrzej Drewniak podczas zgrupowania w Yugawara w Japonii zostaje promowany na stopień 5 DAN i uzyskuje tytuł shihan. W listopadzie tego roku gościem Pucharu Europy w Katowicach jest sam legendarny sosai Masutatsu Oyama. Wszyscy witali mistrza owacyjnie, nikt nie przypuszczał, że to jego ostatnia zagraniczna podróż gdyż za pół roku świat Kyokushin pogrąży się w żałobie .

Siedzą od lewej: Alfredo Pinero, Loek Hollander, Sosai Masutatsu Oyama, Andrzej Drewniak

6 DAN Drewniak otrzymuje podczas Mistrzostw Europy w Gdańsku w 1997 roku z rąk Shokei Matsui 15 maja 2004 podczas XVIII Mistrzostw Europy w Kategoriach Wagowych REISA 2004 (Niemcy) shihan Andrzej Drewniak otrzymał certyfikat na 7 DAN. W latach 90-tych Polska umacnia swoją pozycję na arenie międzynarodowej. Polacy rokrocznie zostają drużynowymi mistrzami starego kontynentu, europejska organizacja IKO Kancho Matsui przyznaje Polsce prawo organizacji imprez mistrzowskich , a shihan Andrzej Drewniak zasiada we władzach EKO Kancho Matsui – początkowo jako vice prezydent , a od 2002 roku jako Sekretarz Generalny. Pomimo rozbicia organizacyjnego, Kyokushin pozostaje najbardziej popularnym stylem karate w Polsce. Szacunkowo ocenia się, że w około 240 klubach (w sześciu organizacjach) w całym kraju trenuje je około 20 tysięcy osób.

 

"Czuję się mnichem Karate"


Przysięga Dojo

  1. Będziemy ćwiczyć nasze serca i ciała dla osiągnięcia pewnego i niewzruszonego ducha.

  2. Będziemy dążyć do prawdziwego opanowania sztuki karate, aby kiedyś nasze ciało i zmysły stały się doskonałe.

  3. Z głębokim zapałem będziemy starać się kultywować ducha samo wyrzeczenia się.

  4. Będziemy przestrzegać zasad grzeczności, poszanowania starszych oraz powstrzymywać się od gwałtowności.

  5. Będziemy spoglądać w górę ku prawdziwej mądrości i sile, porzucając inne pragnienia.

  6. Będziemy wierni naszym ideałom i nigdy nie zapomnimy o cnocie pokory.

  7. Przez całe nasze życie, poprzez dyscyplinę karate, dążyć będziemy do poznania prawdziwego znaczenia drogi, którą obraliśmy.

Niektóre wersje językowe Przysięgi Dojo nieco różnią się od siebie, czasem w tłumaczeniu, czasem w formie. Przykładowo w polskim IKO1 dodaje się jeszcze jeden punkt, nieistniejący w wersji japońskiej: Nie będziemy stosować i rozpowszechniać sztuki karate poza dojo.

Oryginał z japońskiego:

  1. Hitotsu, ware ware wa, shinshin o renmashi kakko fubatsu no shingi o kiwameru koto.

  2. Hitotsu, ware ware wa, bu no shinzui o kiwame, ki ni hasshi, kan ni bin naru koto.

  3. Hitotsu, ware ware wa, shitsujitsu goken o mot-te, jiko no seishin o kanyo suru koto.

  4. Hitotsu, ware ware wa, reisetsu o omonji, chojo o keishi, sobo no furumai o tsutsushimu koto.

  5. Hitotsu, ware ware wa, shinbutsu o totobi, kenjo no bitoku o wasurezaru koto.

  6. Hitotsu, ware ware wa, chisei to tairyoku to o kojo sase, koto ni nozonde ayamatazaru koto.

  7. Hitotsu, ware ware wa, shogai no shugyo o karate no michi ni tsuji, Kyokushin no michi o mat-to suru koto.

System Pasów


W Kyokushin Karate stosuje się poniższy system pasów:

Kolejność pasów

Biały

 

Pomarańczowy

 

Niebieski

 

Żółty

 

Zielony

 

Brązowy

 

Czarny

 



Stopnie uczniowskie (Kyu)

dla osób powyżej czternastego roku życia.


W Karate Kyokushin funkcjonuje oparty na japońskiej tradycji system stopni uczniowskich (kyu) i mistrzowskich (dan). Kolejne stopnie oznaczane są różnymi kolorami pasów lub odpowiednimi pagonami (tzw. „belkami”) naszytymi na pasie. Stopnie uczniowskie (kyu) liczy się od dziesiątego kyu (najniższy stopień) w górę. Oznaczane są następująco:


10 kyu - pomarańczowy pas

9 kyu - pomarańczowy pas z niebieską belką

8 kyu - niebieski pas

7 kyu - niebieski pas z żółtą belką

6 kyu - żółty pas

5 kyu - żółty pas z zieloną belką

4 kyu - zielony pas

3 kyu - zielony pas z brązową belką

2 kyu - brązowy pas

1 kyu - brązowy pas z czarną belką


Biały pas nie oznacza żadnego stopnia i służy do zawiązywania karategi (stroju do treningu karate), przez osoby, które nie zdobyły jeszcze żadnego stopnia w Karate Kyokushin.

Stopnie mistrzowskie (dan) oznaczane są zawsze czarnym pasem i odpowiednią ilością złotych pagonów – od stopnia 1 dan do najwyższego 10 dan.

Aby zostać posiadaczem danego stopnia należy zdać egzamin . Do każdego stopnia przyporządkowane są odpowiednie wymagania egzaminacyjne. Egzamin składa się z technik kihon (uderzeń, bloków, pozycji), kata (form będących połączeniem powyższych technik) i kumite, czyli walki sportowej (począwszy od 6 kyu).


STOPNIE JUNIOR

(dotyczy dzieci i młodzieży poniżej 14 lat)


Dzieci trenujące Karate Kyokushin w specjalnie wyprofilowanych grupach objęte są systemem stopni uczniowskich kyu „junior”. System ten oparty jest na tradycyjnym, opisanym powyżej schemacie stopni i kolorów pasów, natomiast różni się doborem wymagań egzaminacyjnych – są one dostosowane do możliwości motorycznych, koordynacyjnych i psychicznych dziecka.

W systemie „junior” wymagania na stopnie od 10 do 5 kyu podzielono na trzy części – stąd w ramach jednego kyu zdaje się trzy egzaminy. Egzaminy na stopnie dla dzieci odbywają się nie – jak w przypadku dorosłych – dwukrotnie w ciągu roku, lecz mogą odbywać się częściej. Podstawowe egzaminy podsumowują półroczne okresy treningowe (odbywają się zazwyczaj w styczniu i czerwcu), natomiast dodatkowe egzaminy mogą mieć miejsce na obozach treningowych, gdzie duża intensywność zajęć powoduje, że odpowiadają one kilku miesiącom normalnego treningu w sekcji.

Egzaminów na kolejne stopnie nie można łączyć, ani pomijać ich kolejności. Każdy egzamin oznacza się opisanym powyżej kolorem pasa i czerwonym pagonem na pasie odpowiadającym danemu stopniowi junior.


Oznaczenia stopni w systemie Kyu Junior:

KYU

KOLOR PASA

BELKA

PAGONY „JUNIOR”

10.1

POMARAŃCZOWY

- - -

1 CZERWONY

10.2

POMARAŃCZOWY

- - -

2 CZERWONE

10.3

POMARAŃCZOWY

- - -

3 CZERWONE

9.1

POMARAŃCZOWY

NIEBIESKA

1 CZERWONY

9.2

POMARAŃCZOWY

NIEBIESKA

2 CZERWONE

9.3

POMARAŃCZOWY

NIEBIESKA

3 CZERWONE

8.1

NIEBIESKI

- - -

1 CZERWONY

8.2

NIEBIESKI

- - -

2 CZERWONE

8.3

NIEBIESKI

- - -

3 CZERWONE

7.1

NIEBIESKI

ŻÓŁTA

1 CZERWONY

7.2

NIEBIESKI

ŻÓŁTA

2 CZERWONE

7.3

NIEBIESKI

ŻÓŁTA

3 CZERWONE

6.1

ŻÓŁTY

- - -

1 CZERWONY

6.2

ŻÓŁTY

- - -

2 CZERWONE

6.3

ŻÓŁTY

- - -

3 CZERWONE

5.1

ŻÓŁTY

ZIELONA

1 CZERWONY

5.2

ŻÓŁTY

ZIELONA

2 CZERWONE

5.3

ŻÓŁTY

ZIELONA

3 CZERWONE


Belkę wyróżniającą nieparzyste kyu należy naszyć jako pierwszą, szerokość ok 1 cm.

Odległość pierwszego pagonu od początku pasa - 10 cm.

Kolejne pagony naszywamy w stronę środka pasa w odległości do 2 cm.

Szerokość czerwonych pagonów ok. 0,5 cm.


Kończąc 14 rok życia adept Karate Kyokushin zachowuje posiadany kolor pasa i kolejny egzamin zdaje już w tradycyjnym systemie dla młodzieży i dorosłych.



Liczebniki japońskie
  • 1 - Ichi

  • 2 - Ni

  • 3 - San

  • 4 - Shi/Yon

  • 5 - Go

  • 6 - Roku

  • 7 - Shichi

  • 8 - Hachi

  • 9 - Kyu

  • 10 - Ju

Dachi - pozycje
  • heiko dachi

  • haisoku dachi

  • kakeashi dachi

  • kamae dachi - pozycja wojownika

  • kiba dachi - pozycja jeźdźca

  • kokutsu dachi

  • musubi dachi

  • nekoashi dachi - pozycja kota

  • shiko dachi - pozycja sumo

  • shizen dachi - naturalna pozycja

  • sanchin dachi

  • tsuruashi dachi

  • uchihachiji dachi

  • yoi dachi - pozycja gotowości

  • zenkutsu dachi (ang. front bent leg stance/forward leaning stance)



Tsuki - ciosy-pchnięcia (w tym ciosy pięścią )
  • gyaku-zuki- pchnięcie przeciwne

  • seiken jodan-zuki - pchnięcie górne pięścią

  • seiken chudan-zuki - pchnięcie środkowe pięścią

  • seiken gedan-zuki - pchnięcie pięścią w dół

  • tate-zuki - pchnięcie pięścią "strzał z bicza"

  • uraken shita-zuki - pchnięcie odwróconą pięścią

  • mawashi-zuki - pchnięcie okrężne

  • shotei morote-zuki - pchnięcie podwójne podstawą dłoni

  • yama-zuki - pchnięcie podwójne "góra dół"

  • mae atama-zuki - pchnięcie w przód głową

  • yoko atama-zuki - pchnięcie w bok głową

  • ushiro atama-zuki - pchnięcie w tył głową

  • morote-zuki - pchnięcie podwójne

  • tobi-zuki - pchnięcie z wyskoku

Uchi - uderzenia
  • oi-tsuki - pchnięcie normalne

  • seiken ago-uchi - uderzenie w podbródek pięścią "strzał z bicza"

  • seiken mawashi-uchi - uderzenie okrężne pięścią

  • uraken mawashi-uchi - uderzenie okrężne odwróconą pięścią

  • uraken shomen-uchi - uderzenie w przód odwróconą pięścią

  • uraken sayo-uchi - uderzenie w bok odwróconą pięścią

  • uraken hizo-uchi - uderzenie w żebra odwróconą pięścią

  • uraken shita-uchi - uderzenie w splot odwróconą pięścią

  • shuto ganmen-uchi - uderzenie w skroń zewnętrznym kantem dłoni

  • shuto sakotsu-uchi - uderzenie w obojczyk zewnętrznym kantem dłoni

  • shuto sakotsu uchi komi - uderzenie w obojczyk frontalne

  • shuto hizo-uchi - uderzenie w żebra zewnętrznym kantam dłoni

  • hiji jodan-ate - cięcie górne łokciem

  • hiji chudan-ate - cięcie środkowe łokciem

  • hiji age-uchi - uderzenie w góre łokciem

  • hiji oroshi-uchi - uderzenie w dół łokciem

  • hyori-uchi - uderzenie góra-dół

  • kome komi-uchi - uderzenie w skroń "pięść młot"

  • tettsui-uchi - uderzenie "pięść młot"

  • haito-uchi - uderzenie wewnętrznym kantem dłoni

  • koken-uchi - uderzenie przegubem dłoni

  • hiraken-uchi - uderzenie półzaciśniętą pięścią

  • tobi hiji-uchi - uderzenie łokciem z wyskoku

Uke - bloki

Klasyfikacja bloków ręcznych:

  • seiken jodan-uke - blok górny pięścią

  • seiken uchi-uke - blok z wewnątrz pięści

  • seiken soto-uke - blok z zewnątrz pięści

  • seiken gedan-uke - blok dolny pięścią

  • seiken chudan uchi-uke gedan barai - dwa jednoczesne bloki

  • shuto jodan-uke - blok górny zewnętrznym kantem dłoni

  • shuto uchi-uke - blok z wewnątrz zewnętrznym kantem dłoni

  • shuto soto-uke - blok z zewnątrz zewnętrznym kantem dłoni

  • shuto gedan-uke - blok dolny zewnętrznym kantem dłoni

  • shotei jodan-uke - blok górny podstawą dłoni

  • shotei soto-uke - blok z zewnątrz podstawą dłoni

  • shotei gedan-uke - blok dolną podstawą dłoni

  • koken uchi-uke - blok z wewnątrz nadgarstkiem

  • shuto mawashi-uke - blok okrężny zewnętrznym kantem dłoni

  • mae mawashi-uke - blok okrężny w przód

  • morote-uke - blok podwójny ze wsparciem

  • juji-uke - blok krzyżowy

  • hiza-uke - blok kolanem

  • sune-uke - blok golenią

  • soto kaji-uke - blok udem do wewnątrz

  • uchi kaji-uke - blok udem do zewnątrz

  • teisoku soto mawashi-uke - blok okrężny stopą do wewnątrz

Tensho - nakrycia
  • tensho soto-uke - nakrycie z zewnątrz

  • tensho uchi-uke - nakrycie z wewnątrz

  • tensho mawashi-uke - nakrycie okrężne

Geri - kopnięcia
  • mae-keage - kopnięcie w przód prostą nogą

  • yoko-keage - kopnięcie w bok prostą nogą

  • ushiro-keage - kopnięcie w tył prostą nogą

  • mawashi-keage - kopnięcie okrężne prostą nogą

  • mae-geri - kopnięcie w przód

  • yoko-geri - kopnięcie w bok

  • mawashi-geri - kopnięcie okrężne

  • ushiro-geri - kopnięcie w tył

  • gedan mawashi-geri - kopnięcie okrężne dolne

  • soto mawashi keage - kopnięcie okrężne prostą nogą do wewnątrz

  • uchi mawashi keage - kopnięcie okrężne prostą nogą na zewnątrz

  • ushiro mawashi-keage - kopnięcie okrężne tylne prostą nogą

  • mae hiza-geri - kopnięcie kolanem w przód

  • mawashi hiza-geri - kopnięciem kolanem okrężne

  • soto hiza-geri - kopnięcie kolanem do wewnątrz

  • uchi hiza-geri - kopnięcie kolanem na zewnątrz

  • kin-geri - kopnięcie w pachwinę

  • kansetsu-geri - kopnięcie w kierunku stawu kolanowego

  • kakato-geri - kopnięcie piętą

  • kubi mawashi-geri - kopnięcie okrężne szyjne

  • soto mawashi-geri - kopnięcie wewnętrzne okrężne

  • uchi mawashi-geri - kopnięcie zewnętrzne okrężne

  • ushiro mawashi-geri - kopnięcie okrężne tylne

  • ura mae-geri - kopnięcie w przód odwrotne

  • ura hiza-geri - kopnięcie kolanem odwrotne

  • ura yoko-geri kopnięcie w bok odwrotne

  • ura mawashi-geri - kopnięcie krężne odwrotne

  • ura ushiro mawashi-geri - kopnięcie okrężne tylne odwrotne

  • ura uchi mawashi-geri - kopnięcie okrężne zewnętrzne odwrotne

  • ura gedan ushiro mawashi-geri - kopnięcie okrężne dolne odwrotne

  • tobi mae-geri - kopnięcie w przód z wyskoku

  • tobi hiza-geri - kopnięcie kolanem z wyskoku

  • tobi yoko-geri - kopnięcie w bok z wyskoku

  • tobi mawashi-geri - kopnięcie okrężne z wyskoku

  • tobi ushiro-geri - kopnięcie w tył z wyskoku

  • tobi ura yoko-geri - kopnięcie w bok odwrotne z wyskoku

  • tobi ura ushiro-geri - kopnięcie w tył odwrotne z wyskoku

  • tobi ura ushiro mawashi-geri - kopnięcie okrężne tylne odwrotne z wyskoku

  • tobi soto mawashi-geri - kopnięcie okrężne wewnętrzne z wyskoku

  • tobi uchi mawashi-geri - kopnięcie okrężne zewnętrzne z wyskoku

  • tobi ura gedan ushiro mawashi-geri - kopnięcie okrężne dolne odwrotne z wyskoku

Nazwy elementów i technik

Powierzchnie uderzające i blokujące

  • Seiken - pięść

  • Uraken - odwrócona pięść

  • Tettsui - pięść "młot"

  • Ryutoken - pięść "głowa smoka"

  • Hiraken - półzaciśnięta pięść

  • Hitosashiyubi ipponken - pięść wskazującego palca

  • Nakayubi ipponken - pięść środkowego palca

  • Oyayubi ipponken - pięść kciuka

  • Nihonken - pięść wskazującego i środkowego palca

  • Nukite - ręka włócznia

  • Shuto - kant dłoni zewnętrzny

  • Haito - kant dłoni wewnętrzny

  • Shotei - podstawa dłoni

  • Hiji - łokieć

  • Koken - przegub

  • Sokuto - kant stopy zewnętrzny

  • Toho - ręka "hak"

  • Teisoku - sklepienie stopy

  • Keiko - ręka "dziób ptaka"

  • Chusoku - poduszka stopy

  • Kote - przedramię

  • Haisoku - podbicie stopy

  • Hira-Kote - górna powierzchnia

  • Kakato - pięta

  • Sune - goleń

  • Ura-Kote - dolna (odwrotna)

  • Hiza - kolano

  • Kaji - udo

  • Omote-Kote - boczna powierzchnia

  • Atama - głowa

Strefy
  • Głowa/szyja - Jodan

  • Tułów - Chudan

  • Poniżej pasa - Gedan

Kierunki
  • w lewo - Hidari

  • w prawo - Migi

  • z zewnątrz - Soto

  • w dół - Oroshi

  • w górę - Age

  • od wewnątrz - Uchi

  • okrężnie - Mawashi

  • w przód - Mae

  • odwrotnie - Ura

  • w bok - Yoko

  • obrót - Mawatte

  • w tył - Ushiro

  • powrót - Naura

Techniki (Waza)
  • podcięcia - Kari

  • kontrataki - Kosaho

  • pozycje rąk - Kamete ("przyjąć pozycję rąk", w Polsce przyjęte: przyjąć pozycję walki)

  • kombinacje - Renroku

  • bloki - Uke

  • uniki - Ryusui

  • uderzenia - Uchi

  • pady i pchnięcia - Tsuki

  • przewroty - Ukemi

  • nakrycia - Tensho

  • rzuty - Nage

  • kopnięcia - Keri (w założeniu Geri)

  • techniki - Tokui

Wyrazy używane w dojo
  • Ago - podbródek

  • Ibuki - oddychanie respirujące

  • Ashi - noga

  • Juji - krzyż

  • Chi-Mei - technika efektywna

  • Karategi - kimono do karate

  • Dan - stopień mistrzowski

  • Kata - ćwiczenia formalne

  • Dojo - świątynia, sala ćwiczeń

  • Ganmen - skroń

  • Katsu - jap. metoda reanimacji

  • Gyaku - przeciwnie

  • Kihon - tu: podstawowe ćwicz.

  • Hiza - kolano

  • Kiai - paraliżujący okrzyk

  • Hizo - żebra

  • Kanku - symbol odwagi , słońca

  • Hajime - początek, zaczynać

  • Kyu - stopień szkoleniowy

  • Kake - zahaczyć

  • Kage - tu: kopnięcie prostą nogą w górę

  • Kiba - pozycja jeźdźca

  • Kin - krocze

  • Kubi - szyja

  • Makiwara - jap. przyrząd do ćwiczeń

  • Morote - obie ręce

  • Maita - poddaję się

  • Matte - tu: przerwać, puścić

  • Neko - kot

  • Ne-waza - techniki walki na leżąco

  • Nogare I,II - oddychanie tonujące

  • Obi - pas

  • Oesh - tak, dziękuję, pozdrowienie

  • Oi - zgodnie, normalnie

  • Rei - ukłon

  • Sanchin - trójkąt sił

  • Shiko - pozycja zapaśnika Sumo

  • Shinden - świątynia

  • Sensei - mistrz, nauczyciel

  • Sempai - starszy rangą, przełożony

  • Satori - oświecenie, pełne zrozumienie

  • Te - ręce

  • Tobi - skakać

  • Tameshi-wari - technika rozbijania twardych przedmiotów

  • Tsuru - żuraw

  • Tate - wysokość, podłużny

  • Zazen, seiza - medytacja siedząc

Inne wyrażenia
  • Arigato - dziękuję

  • Ai-suru - kochać

  • Budo - sztuki wojenne

  • Bo-jutsu - sztuka walki kijem

  • Do - droga, kierunek myśli

  • Jutsu - sztuka, umiejętność

  • Katana - miecz samurajski

  • Kebuki - japoński teatr

  • Kamikaze - boski wiatr

  • Kenjutsu - sztuka walki mieczem

  • Kusarigama - sierp i łańcuch

  • Kyudo - sztuka strzelania z łuku

  • Mu - nicość lub obojętność w Zen

  • Meijin - mistrz, który dostąpił stanu "satori"

  • Nippon - Japonia

  • Nunchaku - cep do ryżu, stosowany do walki przez wieśniaków

  • Sai - rytualny sztylet z Okinawy

  • Sayonara - pożegnanie

  • Shuriken - "gwiazdki" do rzucania

  • Taijutsu - sztuka walki ciałem

  • Tonfa - korba do mielenia ryżu

  • Tatami - tradycyjna mata japońska

  • Uchi-deshi - osobisty uczeń

  • Muso-Uchi - techniki naturalnej samoobrony

  • Chanoju - sztuka parzenia herbaty






KarateChojnice.pl © 2013 Wykonanie : eTom.pl